മനുഷ്യന്റെ അതിക്രമങ്ങളും ഭൗതിക സുഖങ്ങളുടെ നശ്വരതയും
ഇഅ്ജാസ് ബിൻ ഇസ്മാഈൽ, മസ്‌കത്ത്
2026 ആഗസ്റ്റ് 08, 1448 സ്വഫർ 25
( ക്വുർആനിലെ സാർവലൗകിക വിളികൾ 18)
കഷ്ടപ്പാടുകൾ വരുമ്പോൾ ദൈവത്തെ വിളിക്കുകയും അത് മാറിക്കഴിയുമ്പോൾ പഴയപടി അധർമങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്യുക എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ഒരു പൊതുസ്വഭാവമാണ്. അല്ലാഹു തനിക്ക് നൽകിയ താൽക്കാലിക സുരക്ഷിതത്വം മറന്ന് ഭൂമിയിൽ അക്രമവും അഹങ്കാരവും കാണിക്കുന്നവർക്കുള്ള ശക്തമായ താക്കീതാണ് 10:23 സൂക്തം. മനുഷ്യന്റെ ഈ സ്വാർഥതയെയും അക്രമത്തിന്റെ അന്തിമഫലം സ്വന്തം നാശം മാത്രമായിരിക്കുമെന്ന യാഥാർഥ്യത്തെയും അല്ലാഹു ക്വുർആനിലൂടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നു.
(വിഷയം കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുവാൻ വേണ്ടി 22ാമത്തെ സൂക്തം കൂടി കൊടുക്കുന്നു).
هُوَ الَّذِي يُسَيِّرُكُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا كُنتُمْ فِي الْفُلْكِ وَجَرَيْنَ بِهِم بِرِيحٍ طَيِّبَةٍ وَفَرِحُوا بِهَا جَاءَتْهَا رِيحٌ عَاصِفٌ وَجَاءَهُمُ الْمَوْجُ مِن كُلِّ مَكَانٍ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ أُحِيطَ بِهِمْ ۙ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ لَئِنْ أَنجَيْتَنَا مِنْ هَٰذِهِ لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ ٢٢ فَلَمَّا أَنجَاهُمْ إِذَا هُمْ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلَىٰ أَنفُسِكُم ۖ مَّتَاعَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ ثُمَّ إِلَيْنَا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ٢٣
“അവനാകുന്നു കരയിലും കടലിലും നിങ്ങൾക്ക് സഞ്ചാരസൗകര്യം നൽകുന്നത്. അങ്ങനെ നിങ്ങൾ കപ്പലുകളിലായിരിക്കുകയും, നല്ല ഒരു കാറ്റ് നിമിത്തം യാത്രക്കാരെയും കൊണ്ട് അവ സഞ്ചരിക്കുകയും, അവരതിൽ സന്തുഷ്ടരായിരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോഴതാ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് അവർക്ക് വന്നെത്തി. എല്ലായിടത്തുനിന്നും തിരമാലകൾ അവരുടെ നേർക്ക് വന്നു. തങ്ങൾ വലയം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ വിചാരിച്ചു. അപ്പോൾ കീഴ്‌വണക്കം അല്ലാഹുവിന്ന് നിഷ്‌കളങ്കമാക്കിക്കൊണ്ട് അവനോടവർ പ്രാർഥിച്ചു: ‘ഞങ്ങളെ നീ ഇതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തുന്ന പക്ഷം തീർച്ചയായും ഞങ്ങൾ നന്ദിയുള്ളവരുടെ കൂട്ടത്തിലായിരിക്കും.’ അങ്ങനെ അല്ലാഹു അവരെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അവരതാ ന്യായമില്ലാതെ ഭൂമിയിൽ അതിക്രമം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഹേ; മനുഷ്യരേ, നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന അതിക്രമം നിങ്ങൾക്കെതിരിൽ തന്നെയായിരിക്കും (ഭവിക്കുക). ഇഹലോകജീവിതത്തിലെ സുഖാനുഭവം മാത്രമാണ് (അതുവഴി നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടുന്നത്). പിന്നെ നമ്മുടെ അടുത്തേക്കാണ് നിങ്ങളുടെ മടക്കം. അപ്പോൾ നിങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനെപ്പറ്റി നിങ്ങളെ നാം വിവരമറിയിക്കുന്നതാണ്.’’
ആപൽഘട്ടങ്ങളിൽ സ്രഷ്ടാവിലേക്ക് താഴ്മയോടെ മടങ്ങുകയും ആപത്ത് ഒഴിഞ്ഞാലുടൻ അഹങ്കാര ത്തോടെ ഭൂമിയിൽ അതിക്രമം കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഇരട്ടത്താപ്പിനെ ക്വുർആൻ ഇവിടെ കൃത്യമായി തുറന്നുകാട്ടുന്നു.
സുരക്ഷിതത്വവും പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന ഭയവും
കപ്പലിൽ സുരക്ഷിതമായി സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ സന്തോഷവാനാണ്. എന്നാൽ എല്ലാ ഭാഗത്തു നിന്നും കൊടുങ്കാറ്റും തിരമാലകളും വന്ന് തങ്ങൾ അപകടത്തിലായെന്ന് ഉറപ്പാകുമ്പോൾ അവനിലെ അഹങ്കാരമെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോകുന്നു. ആ ഘട്ടത്തിൽ, താൻ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച വ്യാജദൈവങ്ങളെയോ സ്വന്തം ശക്തിയെയോ അല്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചനാഥനായ അല്ലാഹുവിനെ മാത്രമാണ് അവൻ സഹായത്തിനായി വിളിക്കുന്നത്.
മനുഷ്യൻ എത്ര ശാസ്ത്ര- സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റം നടത്തിയാലും പ്രകൃതിയുടെ ഒരു ചെറിയ ദുരന്തത്തിന് മുന്നിൽ തികച്ചും നിസ്സഹായനാണ്. സർവ നിയന്ത്രണവും അല്ലാഹുവിന്റെ കൈകളിലാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അപകടവേളയിൽ മനുഷ്യനുണ്ടാകുന്നു. എന്നാൽ, അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ അല്ലാഹുവിനോട് നൽകുന്ന സത്യപ്രതിജ്ഞകൾ പരീക്ഷണം കഴിയുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ മറന്നുപോകുന്നു എന്നതാണ് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം.
രക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന നന്ദികേടും അതിക്രമവും
കാരുണ്യവാനായ അല്ലാഹു അവരെ അപകടത്തിൽ നിന്ന് കരയ്‌ക്കെത്തിച്ച് രക്ഷപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ വീണ്ടും അഹങ്കാരിയായി മാറുന്നു. താൻ സ്രഷ്ടാവിന് നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങളെല്ലാം കാറ്റിൽപ്പറത്തിക്കൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ അന്യായമായും അതിക്രമത്തോടെയും അവൻ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.
കഷ്ടപ്പാടുകളിൽനിന്ന് കരകയറിയാൽ അല്ലാഹുവിനോട് നന്ദിയുള്ളവനായി ജീവിക്കേണ്ടതിന് പകരം, വീണ്ടും പാപങ്ങളിലേക്കും അതിക്രമങ്ങളിലേക്കും മടങ്ങുന്നത് മനുഷ്യന്റെ വലിയൊരു നന്ദികേടാണ്. സുഖസൗകര്യങ്ങൾ ലഭിക്കുമ്പോൾ അല്ലാഹുവിനെ മറക്കുകയും സ്വന്തം കഴിവ് കൊണ്ടുമാത്രമാണ് താൻ രക്ഷപ്പെട്ടതെന്ന് അഹങ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ബലഹീനതയാണ്.
അമാനി മൗലവിയുടെ തഫ്‌സീറിൽ ഇങ്ങനെ കാണാം:
“സഅ്ദുബ്‌നു അബീവക്വാസ്വ്(റ) പ്രസ്താവിച്ചതായി, അബൂദാവൂദ്, നസാഈ മുതലായവർ ഉദ്ധരിച്ച ഒരു സംഭവത്തിന്റെ ചുരുക്കം ഇങ്ങനെയാണ്: മക്കാവിജയം ഉണ്ടായപ്പോൾ, നബിﷺയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാൻ വേണ്ടി ഇക്‌രിമത്തുബ്‌നു അബീജഹൽ സ്ഥലം വിട്ടോടിപ്പോയി. അദ്ദേഹം കപ്പൽ കയറി യാത്രയായി. ഒരു കൊടുങ്കാറ്റു ബാധിച്ചു. കപ്പലിലുളള ഉദ്യോഗസ്ഥൻമാർ കപ്പൽ യാത്രക്കാരോട് പറഞ്ഞു: ‘നിങ്ങൾ നിഷ്‌കളങ്കമായി പ്രാർഥന ചെയ്യുവിൻ. ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ദൈവങ്ങളൊന്നും ഉപകരിക്കുന്നതല്ല.’ അപ്പോൾ, ഇക്‌രിമ(റ) പറഞ്ഞു: ‘നിഷ്‌കളങ്കതയല്ലാതെ (അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം വിളിച്ചു പ്രാർഥിക്കലല്ലാതെ) സമുദ്രത്തിൽ വെച്ച് എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തുകയില്ലെങ്കിൽ, കരയിൽവെച്ചും അതല്ലാതെ എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നതല്ല. അല്ലാഹുവേ! നിന്നോട് ഞാൻ കരാർ ചെയ്യുന്നു: എന്നെ നീ ഇതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയാൽ ഞാൻ മുഹമ്മദിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു എന്റെ കൈ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ വെക്കുന്നതാകുന്നു (ഞാൻ മുസ്‌ലിമായി പ്രതിജ്ഞ നൽകാം). അദ്ദേഹത്തെ മാപ്പ് നൽകുന്നവനും മാന്യനുമായിട്ടാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.’ അനന്തരം അദ്ദേഹം മടങ്ങിവന്ന് മുസ്‌ലിമായി.
വിഗ്രഹാരാധകരായ ആ മുശ്‌രിക്കുകൾപോലും അത്യാപത്ത് വരുമ്പോൾ രക്ഷക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിനോടായിരിക്കുമെന്നും ആ സമയത്ത് മറ്റാരെയും വിളിച്ചു പ്രാർഥിക്കുകയില്ലെന്നുമാണല്ലോ അല്ലാഹു ഈ വചനത്തിൽ പ്രസ്താവിച്ചത്. എന്നാൽ, മരണപ്പെട്ടവരോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ ആയ ചില മഹാത്മാക്കളെ വിളിച്ചു പ്രാർഥിക്കുന്നതിന് പ്രാർഥന (دُعَاء) എന്നല്ലാതെ വേറൊരു പേർ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്-ഇസ്‌ലാമിന്റെ അംഗീകാരമുണ്ടെന്ന് കരുതിവശായ ചില മുസ്‌ലിംകളുടെ സ്ഥിതി, ആ മുശ്‌രിക്കുകളെക്കാൾ വളരെ ശോചനീയമാണെന്ന് അത്യധികം വ്യസനത്തോടുകൂടി പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കാരണം, സാധാരണഗതിയിൽ ഇവർ പ്രാർഥനകൾ ചെയ്യാറുളളത് അല്ലാഹുവിനോടായിരിക്കുമെങ്കിലും ആപത്തുകൾ നേരിടുമ്പോൾ, അല്ലാഹുവിനെ വിട്ടേച്ച് ആ മഹാത്മാക്കളെയായിരിക്കും ഇവർ വിളിച്ചു പ്രാർഥിക്കുക.’’
അതിക്രമം സ്വന്തത്തോടുതന്നെ
‘നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന അതിക്രമം നിങ്ങൾക്കെതിരിൽ തന്നെയായിരിക്കും’ എന്ന പ്രഖ്യാപനം ഒരു വലിയ പ്രപഞ്ചസത്യമാണ്. ഒരാൾ ഭൂമിയിൽ അക്രമം കാണിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമങ്ങളെ ലംഘിക്കുകയും സ്വന്തത്തെ പരലോകത്തെ കഠിനശിക്ഷയ്ക്ക് ഇരയാക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
നാം ചെയ്യുന്ന ഏതൊരു തിന്മയും അന്തിമമായി ബാധിക്കുന്നത് നമ്മെത്തന്നെയാണ്. താൽക്കാലികമായി മറ്റുള്ളവരെ തോൽപിച്ചെന്നോ അടിച്ചമർത്തിയെന്നോ തോന്നാമെങ്കിലും, ആ അക്രമത്തിന്റെ കറുത്ത പാടുകൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തെയും ആത്മാവിനെയും തന്നെയാണ് നശിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയുടെ തേട്ടവും അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമവും അനുസരിച്ച് അക്രമത്തിന്റെ പ്രതിഫലം മനുഷ്യൻതന്നെ അനുഭവിച്ചു തീർക്കേണ്ടിവരും.
നശ്വരമായ ഐഹിക സുഖങ്ങളും അനിവാര്യമായ മടക്കവും
അക്രമത്തിലൂടെയും അനീതിയിലൂടെയും മനുഷ്യൻ നേടിയെടുക്കുന്ന സുഖസൗകര്യങ്ങളെ അല്ലാഹു വിശേഷിപ്പിച്ചത് ‘മതാഉൽ ഹയാതിദ്ദുൻയാ’ (ഐഹിക ജീവിതത്തിലെ താൽക്കാലിക വിഭവം) എന്നാണ്. പിന്നീട് അല്ലാഹുവിലേക്ക് അനിവാര്യമായ ഒരു മടങ്ങിവരവുണ്ട്. മരണമെന്ന യാഥാർഥ്യം മുന്നിലെത്തു മ്പോൾ ഈ ഭൗതിക സുഖഭോഗങ്ങളെല്ലാം ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരും. ശാശ്വതമല്ലാത്ത ഹ്രസ്വ ജീവിതത്തിലെ നൈമിഷിക നേട്ടങ്ങൾക്കു വേണ്ടി സ്വന്തം പരലോകം നശിപ്പിക്കുന്നത് എത്രമാത്രം വലിയ വിഡ്ഢിത്തമാണ്! വിചാരണനാളിൽ നാം ചെയ്ത ചെറുതും വലുതുമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അല്ലാഹു നമുക്ക് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അന്ന് അക്രമികൾക്ക് മറുപടിയില്ലാതെ തലതാഴ്‌ത്തേണ്ടി വരും. ആ വിചാരണവേളയെക്കുറിച്ച് ബോധവാനാകുന്ന ഒരു മനുഷ്യനും ഭൂമിയിൽ അഹങ്കരിക്കാനോ അതിക്രമം കാണിക്കാനോ മുതിരുകയില്ല.
‘പിന്നീട് നമ്മുടെ അടുത്തേക്കാണ് നിങ്ങളുടെ മടക്കം’ എന്ന ഓർമപ്പെടുത്തൽ ഏതൊരു അക്രമിയുടെയും നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടുന്നതാണ്. ഈ ഭൂമിയിലെ നിയമങ്ങളിൽനിന്നോ ഭരണാധികാരികളിൽനിന്നോ മനുഷ്യന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം, എന്നാൽ പ്രപഞ്ചനാഥന്റെ കോടതിയിൽനിന്ന് ആർക്കും ഒളിച്ചോടാൻ കഴിയില്ല.
(തുടരും)