ജെൻസി വിപ്ലവത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം

സി മുഹമ്മദ് അജ്മൽ

2026 ആഗസ്റ്റ് 01, 1448 സ്വഫർ 18

പന്ത്രണ്ടുവർഷമായി ഇന്ത്യയുടെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് നടന്നത് ഒറ്റത്തവണയുള്ള തകർച്ചയായിരുന്നില്ല. പൊതുനിക്ഷേപം കുറഞ്ഞു. ഫീസ് ഉയർന്നു. സ്ഥാപനങ്ങളെ കടമെടുക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചു. സ്‌കോളർഷിപ്പുകൾ ചുരുങ്ങി. ദേശീയ പരീക്ഷകളുടെ വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ, അതിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരം വഹിച്ച വിദ്യാർഥികൾ തെരുവിലിറങ്ങി.

2026 ജൂലൈയിൽ ജന്തർ മന്തറിൽ നടന്നത് ഒരു സാധാരണ വിദ്യാർഥിപ്രതിഷേധമായിരുന്നില്ല. ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ചയും പരീക്ഷ റദ്ദാക്കലുകളും ഫീസ് വർധനയും സ്‌കോളർഷിപ്പ് നിർത്തലാക്കലും കാരണം വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ രോഷമാണ് അവിടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചത്.

വിദ്യാർഥികൾ പാത്രങ്ങൾ കൊട്ടി. കാർട്ടൂൺ പാറ്റകളുടെ ചിത്രങ്ങളുള്ള പ്ലക്കാർഡുകൾ ഉയർത്തി. വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രിയുടെ ഓഫീസിലേക്ക് ഡയപ്പറുകൾ അയച്ചു. പ്രതിഷേധം ഒരേസമയം ഗൗരവമുള്ളതും പരിഹാസം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. അതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ, ഇരുപത്തിയാറാം ദിവസത്തിലേക്ക് കടന്ന നിരാഹാരസമരത്തിൽ ആരോഗ്യനില വഷളായ 59 വയസ്സുകാരനും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ അധ്യാപകനാണ്. കൗമാരക്കാരും അവരുടെ മാതാപിതാക്കളുമാണ് എന്റെ ലോകം. പരീക്ഷാ ഫലം പുറത്തുവരുന്ന ദിവസം ഒരു അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ കേൾക്കുന്ന ഭയം എനിക്ക് പരിചിതമാണ്. ഫീസ് അറിയിപ്പ് കിട്ടുമ്പോൾ കുടുംബത്തിന്റെ വരുമാനവും കടവും ചെലവുകളും മനസ്സിൽ കൂട്ടിക്കിഴിക്കുന്ന അച്ഛന്മാരെയും ഞാൻ കാണാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ജന്തർ മന്തറിലെ പ്രതിഷേധം പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒന്നല്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി പറയാം.

അതിന്റെ പിന്നിൽ പന്ത്രണ്ടുവർഷത്തെ നയങ്ങളുണ്ട്. ഒരു ഉത്തരവിലൂടെ ഇന്ത്യയുടെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനം തകർത്തിട്ടില്ല. ബജറ്റിലെ ചെറിയ വെട്ടിക്കുറവുകളിലൂടെയും ഫീസ് വിജ്ഞാപനങ്ങളിലൂടെയും വായ്പാനയങ്ങളിലൂടെയും നിർത്തലാക്കിയ സ്‌കോളർഷിപ്പുകളിലൂടെയും മോശമായി നടത്തിയ പരീക്ഷകളിലൂടെയുമാണ് അത് ദുർബലമായത്.

ആറു ശതമാനം എന്ന പഴയ വാഗ്ദാനം

ഇന്ത്യയുടെ ജിഡിപിയുടെ ആറു ശതമാനം വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി ചെലവഴിക്കണം എന്ന ആവശ്യം പുതിയതല്ല. 1966ലെ കോത്താരി കമ്മീഷൻ അത് ശുപാർശ ചെയ്തു. 2014ലെ ബിജെപി പ്രകടനപത്രിക അതു വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. 2020ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസനയവും അതേ ലക്ഷ്യം ആവർത്തിച്ചു. എന്നാൽ രാജ്യം ഒരിക്കലും അതിനടുത്തെത്തിയില്ല.

2013-14ൽ കേന്ദ്രവും സംസ്ഥാനങ്ങളും ചേർന്ന് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി ചെലവഴിച്ചത് ജിഡിപിയുടെ ഏകദേശം 3.1 ശതമാനമായിരുന്നു. 2023-24ൽ അത് ഏകദേശം 2.7 ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. ആറു ശതമാ നത്തിലേക്ക് മുന്നേറുന്നതിനുപകരം രാജ്യം പിന്നോട്ടുപോയി. ഓരോ വർഷവും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി മുൻവർഷത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ രൂപ അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് സർക്കാരിനു പറയാം. പക്ഷേ, വളരുന്ന സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയിൽ രൂപയുടെ കണക്കിൽ ചെലവ് കൂടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. ബജറ്റിന്റെ എത്ര ശതമാനം വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി മാറ്റിവയ്ക്കുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

2014-15ൽ കേന്ദ്രബജറ്റിന്റെ 4.14 ശതമാനം വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ലഭിച്ചിരുന്നു. ഒരു പതിറ്റാണ്ടിനുശേഷം അത് ഏകദേശം 2.5 ശതമാനമായി. അടുത്ത തലമുറയുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന ദേശീയവിഹിതത്തിൽ വലിയ ഇടിവാണ് ഉണ്ടായത്.

അതേസമയം, പണം എല്ലായിടത്തും ഒരേരീതിയിൽ കുറഞ്ഞില്ല. 2014നും 2021നും ഇടയിൽ 84,000 ത്തിലധികം സർക്കാർ സ്‌കൂളുകൾ അടഞ്ഞു. മറുവശത്ത് തെരഞ്ഞെടുത്ത മാതൃകാ സ്‌കൂളുകൾക്കുള്ള ചെലവ് വർധിച്ചു. രാജ്യത്തെ സർവകലാശാലകളെ സഹായിക്കുന്ന യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ഗ്രാന്റ്‌സ് കമ്മീഷന്റെ ബജറ്റ് 2024-25ൽ 6,409 കോടിയിൽനിന്ന് 2,500 കോടിയായി കുറഞ്ഞു. ഒറ്റവർഷംകൊണ്ട് ഏകദേശം 61 ശതമാനത്തിന്റെ വെട്ടിക്കുറവ്! ഇതിലൂടെ ലഭിച്ച സന്ദേശം വ്യക്തമായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം സർക്കാർ നിർബന്ധമായും നിക്ഷേപിക്കേണ്ട പൊതുനന്മയെന്ന നിലയിൽനിന്ന് മാറി, നിയന്ത്രിക്കേണ്ട ചെലവായി പരിഗണിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

ഗ്രാന്റിന് പകരം വായ്പ

സർക്കാർ ഒരു പൊതുസ്ഥാപനത്തിന് നൽകുന്ന പണം കുറച്ചാൽ ആ ചെലവ് അപ്രത്യക്ഷമാകില്ല. അത് മറ്റൊരാളുടെ ചുമലിലേക്ക് മാറും. ഇന്ത്യയിൽ അത് വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെയും മേലേക്കാണ് മാറിയത്.

ബെംഗളൂരുവിലെ ഇന്ത്യൻ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് സയൻസിൽ ബിരുദ ഫീസ് 2011 മുതൽ 2025വരെ പ്രതിവർഷം 10,000 ആയിരുന്നു. 2026 ഫെബ്രുവരിയിൽ അത് 80,000 ആയി. എട്ടിരട്ടി വർധന! ഐഐടികളിൽ ബിരുദ ട്യൂഷൻ ഫീസ് 2016ൽ 90,000ൽ നിന്ന് 2 ലക്ഷമായി. ഒരൊറ്റ തീരുമാനത്തിൽ 122 ശതമാനം വർധന! ഐഐടി കൗൺസിൽ നിർദേശിച്ചത് 3 ലക്ഷം വരെയായിരുന്നു. എംടെക് ഫീസ് പല സ്ഥാപനങ്ങളിലും കുത്തനെ ഉയർന്നു.

ഐഐഎം അഹമ്മദാബാദിലെ പ്രധാന എംബിഎ പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഫീസ് 2007ലെ 4 ലക്ഷത്തിൽ നിന്ന് 27 ലക്ഷമായി. നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഡിസൈനിലെ പഠനച്ചെലവ് 1819 ലക്ഷത്തിലെത്തി. നിഫ്റ്റിലെ ഫീസ് 13 ലക്ഷം കടന്നു. 2020ൽ പതിനാറ് നിഫ്റ്റ് ക്യാമ്പസുകളിലെ ഏകദേശം പതിനൊന്നാ യിരം വിദ്യാർഥികൾ ഫീസ് വർധനവിനെതിരെ ക്ലാസ് ബഹിഷ്‌കരിച്ചു.

ബനാറസ് ഹിന്ദു സർവകലാശാലയിലെ എംഎസ്‌സി അഗ്രികൾച്ചർ ഫീസ് 430 ശതമാനം വർധിച്ചു. വിദ്യാർഥികളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം കുറഞ്ഞ വരുമാനമുള്ള കുടുംബങ്ങളിൽനിന്ന് വരുന്ന ജെഎൻയുവിൽ പ്രതിമാസം 1,700യുടെ പുതിയ സർവീസ് ചാർജ് കൊണ്ടുവന്നു.

എല്ലാ സ്ഥാപനങ്ങളിലും ഒരേ രീതിയിൽ ഫീസ് ഉയർന്നില്ല. ഡൽഹിയിലെ സ്‌കൂൾ ഓഫ് പ്ലാനിങ് ആൻഡ് ആർക്കിടെക്ചറിൽ ഇതേ കാലയളവിൽ വലിയ വർധനവുണ്ടായില്ല. അതുകൊണ്ട് ഫീസ് വർധന ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത സാഹചര്യമല്ലായിരുന്നു. നയപരമായ തീരുമാനമായിരുന്നു. ഈ മാറ്റത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ഹയർ എജുക്കേഷൻ ഫിനാൻസിങ് ഏജൻസി(HEFA) ഉണ്ടായിരുന്നു. 2017ലാണ് അത് രൂപീകരിച്ചത്.

മുമ്പ് ഒരു പൊതുസർവകലാശാലയ്ക്ക് പുതിയ കെട്ടിടമോ ലബോറട്ടറിയോ ആവശ്യമായാൽ സർക്കാർ ഗ്രാന്റ് നൽകുമായിരുന്നു. അത് തിരിച്ചടയ്‌ക്കേണ്ടതില്ല. വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു പൊതുനന്മയാണെന്ന ബോധ്യത്തിലായിരുന്നു ആ സംവിധാനം. ഹെഫ വന്നതോടെ ഗ്രാന്റിന് പകരം വായ്പ ലഭിക്കാൻ തുട ങ്ങി. ഹെഫയിൽ 91 ശതമാനം ഉടമസ്ഥത കനറ ബാങ്കിനും ഒമ്പത് ശതമാനം വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രാലയത്തിനുമാണ്. സ്ഥാപനങ്ങൾ വായ്പ തിരിച്ചടയ്ക്കണം. എന്നാൽ ഒരു പൊതുസർവകലാശാലയ്ക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രധാന വരുമാനമാർഗം വിദ്യാർഥിഫീസാണ്.

സർക്കാർ നിയോഗിച്ച എൻഐപിഎഫ്പി പഠനപ്രകാരം, ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ആഭ്യന്തരവരുമാ നത്തിന്റെ ഏകദേശം 78 ശതമാനവും വിദ്യാർഥികളിൽനിന്നുള്ള ഫീസാണ്. സ്ഥാപനങ്ങളോട് ഫീസ് വർധിപ്പിക്കാനും ചെലവ് കുറയ്ക്കാനും വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രാലയം ആവശ്യപ്പെട്ടതായി അതേ പഠനം രേഖപ്പെടുത്തി.

പതിനാലോളം സ്ഥാപനങ്ങൾ അവരുടെ വരുമാനത്തിന്റെ പകുതിയിലധികം വായ്പ തിരിച്ചടയ്ക്കാനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടായി. എൻഐടി ഗോവയിൽ ഇത് 90 ശതമാനത്തിലധികമാണെന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

പിന്നീട് 2021ൽ ഹെഫയ്ക്കുള്ള ബജറ്റ് 2,200 കോടിയിൽനിന്ന് 1 കോടിയായി കുറച്ചു. ഗ്രാന്റുകൾ കുറഞ്ഞിരുന്നു. വായ്പയും ആവശ്യത്തിന് ലഭിച്ചില്ല. അതിനിടയിലെ സാമ്പത്തികവിടവ് ഫീസ് വർധനയായി വിദ്യാർഥികളിലേക്കെത്തി.

ഈ നയത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച പദം ‘സ്വയംഭരണം’ എന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ, സാമ്പത്തികമായി സ്വയം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയാത്ത പൊതുസ്ഥാപനത്തോട് കടമെടുക്കാനും ഫീസ് ഉയർത്താനും പറയുന്നത് സ്വയംഭരണമല്ല. അത് വാണിജ്യവത്കരണമാണ്.

ഫീസ് ഉയർന്നു, സഹായം കുറഞ്ഞു

പഠനച്ചെലവ് ഉയർത്തുമ്പോൾ സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന വിദ്യാർഥികൾക്കുള്ള സഹായം കൂട്ടേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ അതേസമയത്ത് സ്‌കോളർഷിപ്പുകളും ഫെലോഷിപ്പുകളും ചുരുക്കപ്പെട്ടു. ഏകദേശം 6,722 ന്യൂനപക്ഷ ഗവേഷകവിദ്യാർഥികൾക്ക് സഹായം നൽകിയിരുന്ന മൗലാന ആസാദ് നാഷണൽ ഫെലോഷിപ്പ് 2022ൽ നിർത്തലാക്കി. ഒന്നാം ക്ലാസ് മുതൽ എട്ടാം ക്ലാസ് വരെയുള്ള ന്യൂനപക്ഷ വിദ്യാർഥികൾക്കുള്ള പ്രീമെട്രിക് സ്‌കോളർഷിപ്പും പിൻവലിച്ചു. ഏകദേശം അഞ്ചുലക്ഷം വിദ്യാർഥികളെ അത് ബാധിച്ചു.

എസ്‌സി, എസ്ടി, ഒബിസി വിദ്യാർഥികൾക്കുള്ള പ്രധാന പോസ്റ്റ് മെട്രിക് സ്‌കോളർഷിപ്പിന്റെ കുടുംബവരുമാനപരിധി 2013 മുതൽ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. പതിമൂന്നുവർഷം വിലക്കയറ്റം ഉണ്ടായിട്ടും അർഹതാപരിധി പുതുക്കിയില്ല. ജീവിതച്ചെലവ് ഉയർന്നപ്പോൾ രേഖകളിൽ മാത്രം നിരവധി കുടുംബങ്ങൾ സ്‌കോളർഷിപ്പിന് അർഹരല്ലാത്തവരായി മാറി.

വിദേശപഠനത്തിനുള്ള സർക്കാർ സ്‌കോളർഷിപ്പ് നേടിയ ദളിത്-ആദിവാസി വിദ്യാർഥികൾക്ക് ഇന്ത്യൻ സംസ്‌കാരം, ചരിത്രം, സമൂഹം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഗവേഷണം നടത്തുന്നതിന് 2022 മുതൽ നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തി.

ശാസ്ത്രപഠനത്തിന് സഹായമായിരുന്ന ഇൻസ്പയർ സ്‌കോളർഷിപ്പിനും തിരിച്ചടി നേരിട്ടു. വർഷത്തിൽ 80,000 ലഭിച്ചിരുന്ന ഈ സ്‌കോളർഷിപ്പ് ഐസറുകളിലും ഐഐഎസ്‌സിയിലും പഠിക്കുന്ന പലർക്കും നിർണായകമായിരുന്നു. ആദ്യം സ്‌കോളർഷിപ്പ് ലഭിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു. പിന്നീട് പുതിയ ബാച്ചിന്റെ പ്രഖ്യാപനം തന്നെ നിലച്ചു.

ശാസ്ത്രപ്രതിഭകളെ കണ്ടെത്തിയിരുന്ന കെവിപിവൈ 2022ൽ നിർത്തലാക്കി. ഗവേഷകവിദ്യാർഥി കളുടെ സ്‌റ്റൈപൻഡ് വർഷങ്ങളോളം വർധിപ്പിക്കാതെ വച്ചു. ചില സ്ഥാപനങ്ങളിൽ പ്രഖ്യാപിച്ച വർധന നടപ്പിലാകാൻ മാസങ്ങളെടുത്തു. എബിവിപിക്ക് പോലും വൈകല്യങ്ങൾ തുറന്നുപറയേണ്ടിവന്നു.

ഒരു തലമുറയുടെ വിശ്വാസം തകർത്ത പരീക്ഷ

നീറ്റ് പരീക്ഷ ഇന്ത്യയിലെ വിദ്യാർഥികൾക്ക് മറ്റൊരു പ്രവേശനപരീക്ഷ മാത്രമല്ല. വർഷംതോറും ഏകദേശം 24 ലക്ഷം പേർ മെഡിക്കൽ പ്രവേശനത്തിനായി മത്സരിക്കുന്നു. എംബിബിഎസ് സീറ്റുകൾ ഏകദേശം 1.1 ലക്ഷം മാത്രം!

വർഷങ്ങളായുള്ള പഠനവും കുടുംബത്തിന്റെ സമ്പാദ്യവും കോച്ചിങ് ചെലവും പ്രതീക്ഷകളും ഒരുദിവസത്തെ പരീക്ഷയിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. പരീക്ഷ കഠിനമായിരിക്കാം. സീറ്റുകൾ കുറവായിരിക്കാം. പക്ഷേ, പരീക്ഷ നിഷ്പക്ഷമാണെന്ന വിശ്വാസമെങ്കിലും വേണം. 2024ലെ നീറ്റ് ആ വിശ്വാസം തകർത്തു. നീറ്റ് പരീക്ഷയുടെ +4,1 മാർക്കിങ് രീതിയിൽ സാധ്യമല്ലാത്ത 718,719 എന്നീ സ്‌കോറുകൾ ചില വിദ്യാർഥികൾക്ക് ലഭിച്ചു. 67 പേർക്ക് മുഴുവൻ മാർക്കായ 720 ലഭിച്ചു. ജാർഖണ്ഡിലെ ഹസാരിബാഗിലുള്ള ഒരു പരീക്ഷാകേന്ദ്രവുമായി ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ചയ്ക്ക് ബന്ധമുണ്ടെന്ന് അന്വേഷണത്തിൽ കണ്ടെത്തി. പട്‌നയിൽനിന്ന് ലഭിച്ച, കത്തിച്ച ചോദ്യപേപ്പറുകളിലെ സീരിയൽ നമ്പറുകൾ അതേ കേന്ദ്രവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു.

ഗ്രേസ് മാർക്ക് പിന്നീട് റദ്ദാക്കി. 1,563 വിദ്യാർഥികൾക്ക് പുനഃപരീക്ഷയ്ക്ക് അവസരം നൽകി. എന്നാൽ 813 പേർ മാത്രമാണ് പരീക്ഷ എഴുതിയത്. ചോർച്ച നടന്നതായി സുപ്രീംകോടതി അംഗീകരി ച്ചെങ്കിലും, അത് രാജ്യവ്യാപകമായി പരീക്ഷയെ ബാധിച്ചതിന് മതിയായ തെളിവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് മുഴുവൻ പരീക്ഷയും റദ്ദാക്കിയില്ല. അടുത്ത രണ്ടാഴ്ച ദേശീയ പരീക്ഷാസംവിധാനത്തിലെ പ്രതിസന്ധി കൂടുതൽ രൂക്ഷമായി. ഒമ്പതുലക്ഷം പേർ എഴുതിയ യുജിസി-നെറ്റ് 24 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ റദ്ദാക്കി. ചോദ്യപേപ്പർ ഡാർക്ക് വെബിൽ ലഭ്യമായിരുന്നുവെന്ന വിവരമാണ് കാരണം. സിഎസ്‌ഐആർ-നെറ്റ് മാറ്റിവച്ചു.

നീറ്റ്-പിജി പരീക്ഷ നടത്തുന്നത് എൻടിഎയല്ല, നാഷണൽ ബോർഡ് ഓഫ് എക്‌സാമിനേഷൻസ് ഇൻ മെഡിക്കൽ സയൻസസാണ്. എന്നിട്ടും രണ്ടുലക്ഷത്തിലധികം പേർ എഴുതാനിരുന്ന പരീക്ഷ തലേന്ന് രാത്രി പത്തു മണിക്ക് മാറ്റിവച്ചത് വിദ്യാർഥികൾ അനുഭവിച്ച അതേ ഭരണപരമായ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. നാല് പ്രധാന ദേശീയ പരീക്ഷകൾ രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രതിസന്ധിയിലായി.

2024 ഫെബ്രുവരിയിൽ ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ചയ്ക്ക് പത്തുവർഷംവരെ തടവുശിക്ഷ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്ന നിയമത്തിന് രാഷ്ട്രപതിയുടെ അംഗീകാരം ലഭിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അത് പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നത് ജൂൺ 21നാണ്. അതിനകം നീറ്റ് ചോർച്ചയും യുജിസി-നെറ്റ് റദ്ദാക്കലും സംഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു സംവിധാനത്തിൽ പിഴവുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അത് തിരുത്തപ്പെടുന്നു എന്ന വിശ്വാസം വിദ്യാർഥികൾക്കുണ്ടാകണം. 2026ലെ സംഭവങ്ങൾ ആ വിശ്വാസവും ഇല്ലാതാക്കി.

നീറ്റ് വീണ്ടും ചോർന്നു. മേയ് 12ന് പരീക്ഷ റദ്ദാക്കി. ജൂൺ 21ന് പുനഃപരീക്ഷ നടത്തി. സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക കാരണം ചോദ്യപേപ്പറുകൾ വ്യോമസേനാ വിമാനങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോകേണ്ടിവന്നു. പരീക്ഷ റദ്ദാക്കലുകളും അനിശ്ചിതത്വവും നടക്കുന്നതിനിടെ നിരവധി വിദ്യാർഥികൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. മാധ്യമങ്ങളിൽ വന്ന കണക്കുകൾ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടു മുതൽ ഇരുപതിലധികം പേർ വരെ മരിച്ചുവെന്ന റിപ്പോർട്ടുകളാണ് പുറത്തുവന്നത്. ഈ വിദ്യാർഥികൾ പഠിക്കാൻ പറഞ്ഞതു പോലെ പഠിച്ചു. പരീക്ഷയ്ക്ക് തയ്യാറായി. കുടുംബങ്ങൾ പണം ചെലവഴിച്ചു. ഒടുവിൽ അവർ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന പരീക്ഷ തന്നെ നിഷ്പക്ഷമല്ലെന്ന സംശയം ഉയർന്നു. രോഷത്തിന്റെ യഥാർഥ കാരണം അതായിരുന്നു.

എൻടിഎയിലെ പ്രശ്‌നം ഒരു ചോർച്ചയിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല

നീറ്റ് ചോർച്ചയെ ചില ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അശ്രദ്ധയായോ ഒരു ക്രിമിനൽ സംഘത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമാ യോ മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല. എൻടിഎയുടെ ഘടനയിൽ തന്നെ ഗുരുതരമായ ദൗർബല്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. 2018ൽ എൻടിഎ രൂപീകരിച്ചത് പാർലമെന്റ് പാസാക്കിയ പ്രത്യേക നിയമത്തിലൂടെയല്ല. സൊസൈറ്റീസ് രജിസ്‌ട്രേഷൻ നിയമപ്രകാരം രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനമായാണ് അത് പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചത്. ഈ രൂപം സ്വതവേ തെറ്റല്ല. എന്നാൽ കോടിക്കണക്കിന് വിദ്യാർഥികളുടെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്ന പരീക്ഷകൾ നടത്തുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ അധികാരങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും സുരക്ഷാമാനദണ്ഡങ്ങളും പാർലമെന്റിനോടുള്ള റിപ്പോർട്ടിങ് സംവിധാനവും ഒരു പ്രത്യേക നിയമത്തിൽ വ്യക്തമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ടില്ല.

എൻടിഎയുടെ പ്രവർത്തനവ്യാപ്തി വളരെ വലുതായിരുന്നു. പ്രതിവർഷം ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർഥികൾ, ആയിരക്കണക്കിന് പരീക്ഷാകേന്ദ്രങ്ങൾ, ചോദ്യപേപ്പർ തയ്യാറാക്കൽ, അച്ചടി, വിതരണം, പരീക്ഷാനടത്തിപ്പ്, ഉത്തരക്കടലാസ് ശേഖരണം, മൂല്യനിർണയം, ഫലപ്രഖ്യാപനം എന്നിവയെല്ലാം അതിന്റെ ചുമതലയായി. എന്നാൽ അതിനനുസരിച്ചുള്ള സ്ഥിരം സ്ഥാപനശേഷി നിർമിച്ചില്ല.

2024ൽ സർക്കാർ രാജ്യസഭയിൽ നൽകിയ മറുപടി പ്രകാരം, എൻടിഎയിൽ നേരിട്ട് സ്ഥിരമായി ലയിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നു. 22 പേർ വിവിധ വകുപ്പുകളിൽനിന്ന് ഡെപ്യൂട്ടേഷനിലായിരുന്നു. 38 കരാർ ജീവനക്കാരുടെയും 138 ഔട്ട്‌സോഴ്‌സ് ജീവനക്കാരുടെയും സേവനമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് കൂടുതൽ മുതിർന്ന തസ്തികകൾ സൃഷ്ടിച്ചെങ്കിലും, പ്രധാന ദേശീയപരീക്ഷകൾ നടത്തിയിരുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ ആദ്യകാല ജീവനക്കാരുടെ ഘടന എത്ര ദുർബലമായിരുന്നുവെന്ന് ഈ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പ്രശ്‌നം ജീവനക്കാരുടെ എണ്ണം മാത്രമല്ല; പരീക്ഷയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഉത്തരവാദിത്തം വ്യക്തമായിരിക്കണം. ചോദ്യപേപ്പർ തയ്യാറാക്കുന്നവരിൽനിന്ന് പരീക്ഷാകേന്ദ്രത്തിലേക്കും അവിടെനിന്ന് മൂല്യനിർണയത്തിലേക്കും സുരക്ഷിതമായ നിയന്ത്രണശൃംഖല വേണം. എന്നാൽ നിരവധി ജോലികൾ സ്വകാര്യ ഏജൻസികൾക്ക് കൈമാറുമ്പോൾ ഉത്തരവാദിത്തം പല കൈകളിലായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. പരീക്ഷ നടത്തുന്നത് സർക്കാർ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പേരിലായിരിക്കും. പക്ഷേ, അച്ചടി, സാങ്കേതികസം വിധാനം, കേന്ദ്രനിർവഹണം, ഡാറ്റ കൈകാര്യം ചെയ്യൽ തുടങ്ങിയ നിർണായക ജോലികൾ പുറം ഏജൻസികൾ ചെയ്യാം. ഇവയിൽ ഒരിടത്തെ പിഴവ് മുഴുവൻ പരീക്ഷയെയും ബാധിക്കും.

2025ലെ പാർലമെന്ററി സ്റ്റാൻഡിങ് കമ്മിറ്റി മറ്റൊരു പ്രശ്‌നം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഒരു സംസ്ഥാനമോ സർക്കാർ ഏജൻസിയോ കരിമ്പട്ടികയിൽപ്പെടുത്തിയ പരീക്ഷാ സേവനകമ്പനിക്ക് മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തോ മറ്റൊരു ഏജൻസിയിലോ വീണ്ടും കരാർ ലഭിക്കാം. രാജ്യവ്യാപകമായി പങ്കിടപ്പെടുന്ന ഏകീകൃത കരിമ്പട്ടിക നിലവിലില്ലായിരുന്നു. അതായത്, ഒരു പരീക്ഷയിൽ വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെട്ട കമ്പനി മറ്റൊരു പരീക്ഷയുടെ കരാർ നേടാനുള്ള സാധ്യത തുടർന്നു.

പണത്തിന്റെ അഭാവം മാത്രമായിരുന്നില്ല കാരണം. ആറുവർഷത്തിനിടെ പരീക്ഷാഫീസുകളിലൂടെ എൻടിഎ ഏകദേശം 3,513 കോടി രൂപ സമാഹരിച്ചതായും പരീക്ഷകൾക്കായി ഏകദേശം 3,065 കോടി ചെല വഴിച്ചതായും പാർലമെന്ററി കമ്മിറ്റി രേഖപ്പെടുത്തി. ഏകദേശം 448 കോടി മിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. ഈ പണമുപയോഗിച്ച് സ്വന്തം സ്ഥിരം സാങ്കേതികശേഷിയും സുരക്ഷാ സംവിധാനവും കരാർ മേൽനോട്ടവും വികസിപ്പിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ പുറത്തുള്ള ഏജൻസികളെ ആശ്രയിക്കുന്ന രീതി തുടർന്നു.

എൻടിഎയുടെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ വാർഷിക റിപ്പോർട്ടും സ്ഥിരമായി പാർലമെന്റിന് മുന്നിൽ വന്നിരുന്നില്ലെന്ന് കമ്മിറ്റി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. പരീക്ഷകൾ, സ്വകാര്യ കരാറുകാർ, സുരക്ഷാപ്രശ്‌നങ്ങൾ, സംഭവിച്ച പിഴവുകൾ, സ്വീകരിച്ച നടപടികൾ എന്നിവ പൊതുവായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാത്തപ്പോൾ ഉത്തരവാദിത്തം പ്രതിസന്ധിക്ക് ശേഷമെ ആരംഭിക്കൂ.

2024ലെ നീറ്റ് വിവാദത്തിനുശേഷം സർക്കാർ കെ. രാധാകൃഷ്ണൻ കമ്മിറ്റിയെ നിയോഗിച്ചു. എൻടിഎയുടെ സ്ഥിരം ജീവനക്കാരുടെ എണ്ണം കൂട്ടുക, സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുമായി കൂടുതൽ ഏകോപനം നടത്തുക, ചോദ്യപേപ്പർ തയ്യാറാക്കുന്നതിനും വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനും വ്യക്തമായ പ്രോട്ടോക്കോൾ രൂപപ്പെടുത്തുക, സർക്കാർ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള കേന്ദ്രങ്ങളിൽ പരീക്ഷ നടത്തുക തുടങ്ങിയ നിർദേശങ്ങൾ കമ്മിറ്റി നൽകി. പിന്നീട് ജില്ലാ കളക്ടർമാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഏകോപന സംവിധാനങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചു. കൂടുതൽ സർക്കാർ സ്ഥാപനങ്ങളെ പരീക്ഷാകേന്ദ്രങ്ങളാക്കി. മുതിർന്ന തസ്തികകൾ കൂട്ടി. ഈ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവ മറ്റൊരു കാര്യംകൂടി തെളിയിച്ചു; അടിസ്ഥാന സുരക്ഷയും മേൽനോട്ടവും സംസ്ഥാനതല ഏകോപനവും എൻടിഎയുടെ ആദ്യഘടനയിൽ വേണ്ടത്ര ശക്തമായിരുന്നില്ല.

ചോദ്യപേപ്പർ മോഷ്ടിച്ചത് കുറ്റവാളികളായിരിക്കാം. പക്ഷേ, അവർക്ക് ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന ദുർബലമായ വഴികൾ തുറന്നുവച്ചത് സംവിധാനമാണ്. പരീക്ഷയുടെ നടത്തിപ്പ് സ്വകാര്യ ഏജൻസികൾക്ക് നൽകാം. സുരക്ഷയും ഉത്തരവാദിത്തവും ഔട്ട്‌സോഴ്‌സ് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

‘എല്ലാ പാറ്റകളും ഒന്നിച്ചുവന്നാൽ?’

‘പാറ്റ’ എന്ന വാക്ക് കോടതിമുറിയിൽനിന്നാണ് വന്നത്. 2026 മെയ് മധ്യത്തിൽ നടന്ന ഒരു വാദത്തിനിടെ, തൊഴിൽ ലഭിക്കാത്ത യുവാക്കളെ ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് സൂര്യകാന്ത് പാറ്റകളോട് ഉപമിച്ചതായി വാർത്തകൾ പുറത്തുവന്നു. തൊഴിൽ ലഭിക്കാതെയും പ്രൊഫഷനിൽ സ്ഥാനം നേടാതെയും കഴിയുന്നവർ പിന്നീട് മാധ്യമപ്രവർത്തകരും ആക്ടിവിസ്റ്റുകളുമായി എല്ലാവരെയും ആക്രമിക്കുമെന്ന തരത്തിലുള്ള പരാമർശമായിരുന്നു റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തത്. തന്റെ വാക്കുകൾ തെറ്റായി അവതരിപ്പിച്ചതായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും ആ വാക്ക് യുവാക്കൾ ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു.

ഇന്ത്യയിലെ 25 വയസ്സിന് താഴെയുള്ള ബിരുദധാരികളിൽ ഏകദേശം 40 ശതമാനം പേർ തൊഴിൽ രഹിതരാണെന്നാണ് സാമ്പത്തികവിദഗ്ധയായ റോസ എബ്രഹാമിന്റെ കണക്ക്. വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയിട്ടും ജോലി കിട്ടാത്ത ഒരു തലമുറയ്ക്ക്, അധികാരത്തിലുള്ളവർ തങ്ങളെ എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതീകമായി ‘പാറ്റ’ മാറി. അതിനു മറുപടി നൽകിയത് അഭിജീത് ദിപ്‌കെയായിരുന്നു. ദളിത് കുടുംബത്തിൽനിന്നുള്ള, ബോസ്റ്റൺ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ പബ്ലിക് റിലേഷൻസ് പഠിച്ച, മുമ്പ് ആം ആദ്മി പാർട്ടിക്കായി ആശയവിനിമയരംഗത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന 30കാരൻ. അദ്ദേഹം എക്‌സിൽ ഒരു ചോദ്യം പോസ്റ്റ് ചെയ്തു:

‘എല്ലാ പാറ്റകളും ഒന്നിച്ചുവന്നാൽ എന്താകും?’

അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ച അക്കൗണ്ടിന് 78 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ 30 ലക്ഷം ഫോളോവേഴ്‌സ് ലഭിച്ചു. അഞ്ചുദിവസത്തിനുള്ളിൽ അത് ഒരു കോടി കടന്നു. പിന്നീട് രണ്ടുകോടിയിലധികമായി. അക്കൗണ്ടിന് നൽകിയ പേര് ‘കോക്ക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി.’ ചുരുക്കത്തിൽ സിജെപി. ബിജെപിയുടെ പേരിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയപരിഹാസം. ‘മടിയന്മാരുടെയും തൊഴിൽരഹിതരുടെയും ശബ്ദം’ എന്നായിരുന്നു ആദ്യപ്രഖ്യാപനം.

തമാശയായി തുടങ്ങിയതു വേഗം ഗൗരവമുള്ള പ്രസ്ഥാനമായി മാറി. ഓൺലൈൻ പ്രതിഷേധം തെരുവിലിറങ്ങി. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ രോഷത്തെ തെരുവിലെ പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റിയത് സോനം വാങ്ചുക്കിന്റെ നിരാഹാരസമരമായിരുന്നു. ലഡാക്കിലെ വിദ്യാഭ്യാസപ്രവർത്തകനായ വാങ്ചുക്ക് ജന്തർ മന്തറിൽ സമരം ആരംഭിച്ചു. ആരോഗ്യനില മോശമായതിനെ തുടർന്ന് ഏകദേശം ഇരുപതാം ദിവസം ആശുപത്രിയിലേക്കു മാറ്റി. അതേസമയത്ത് പുനഃപരീക്ഷയുടെ ഫലങ്ങളിലും പുതിയ സംശയങ്ങൾ ഉയർന്നു.

ജൂലൈ 20ന് ‘സൻസദ് ചലോ’ ആഹ്വാനവുമായി ആയിരക്കണക്കിന് വിദ്യാർഥികൾ പാർലമെന്റിലേക്കു നീങ്ങി. പൊലീസ് കണ്ണീർവാതകവും ലാത്തിയും ഉപയോഗിച്ചു. സമരമേഖലയ്ക്കു ചുറ്റുമുള്ള 1.5 കിലോമീറ്റർ പരിധിയിൽ മൊബൈൽ ഇന്റർനെറ്റ് നിർത്തിവച്ചു. പതിനാറ് ഡൽഹി മെട്രോ സ്റ്റേഷനുകൾ അടച്ചു. ദേശീയസുരക്ഷ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി സിജെപിയുടെ അക്കൗണ്ട് ഇന്ത്യയിൽ ലഭ്യമല്ലാതാക്കി.

പുതിയ അക്കൗണ്ടിന് അവർ നൽകിയ പേര് ലളിതമായിരുന്നു: ‘പാറ്റകൾ മരിക്കില്ല.’

പത്തുവർഷം കൊണ്ട് പ്രതിപക്ഷത്തിന് കഴിയാത്തത്!

ഇന്ത്യാസഖ്യം, വിവിധ പ്രാദേശികപാർട്ടികൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെട്ട പ്രതിപക്ഷത്തിന് ഒരു പതിറ്റാണ്ടായി കേന്ദ്രസർക്കാരിനെതിരെ വലിയ ബഹുജനപ്രസ്ഥാനം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. റാലികൾ നടന്നു. യാത്രകൾ നടന്നു. പാർലമെന്റിൽ പ്രതിഷേധമുണ്ടായി. എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ ദിവസേനയുള്ള നിരാശയെ രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു പരിഹാസ അക്കൗണ്ടിനും തൊഴിൽരഹിതരായ യുവാക്ക ളുടെ ഒരു കൂട്ടത്തിനും അത് പത്താഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ സാധിച്ചു. കാരണം ഈ പ്രസ്ഥാനം സാധാരണ രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിയെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല. പാർട്ടിക്കൊടിയില്ല. ആക്രമിക്കാൻ തയ്യാറായ പ്രകടനപത്രികയില്ല. അറസ്റ്റ് ചെയ്താൽ പ്രസ്ഥാനം തീരുന്ന ഏക നേതാവില്ല. ഒരു പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് ഒതുക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

സിജെപി പ്രതിപക്ഷപാർട്ടികളോടും അകലം പാലിച്ചു. ബിജെപി ഉൾപ്പെടെ എല്ലാവർക്കും സമരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാമെന്ന് ദിപ്‌കെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, പാർട്ടിക്കൊടിയുമായി വരരുത്. ദേശീയപതാകയുമായി വരണം. ‘ഇത് വിദ്യാർഥികളുടെ പ്രസ്ഥാനമാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിയെയും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല’ എന്നായിരുന്നു നിലപാട്. ആം ആദ്മി പാർട്ടിയുടെ സഞ്ജയ് സിങ് അത് തുറന്നുപറഞ്ഞു: രാഷ്ട്രീയപാർട്ടികൾ ഇവരുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് ദോഷമുണ്ടാകാം. പരമ്പരാഗത പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രശ്‌നവും അതുതന്നെയായിരുന്നു. യുവാക്കളുടെ രോഷത്തെ പിന്തുണയ്ക്കണം. എന്നാൽ അതിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം ഏറ്റെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അത് തകരും.

(അവസാനിച്ചില്ല)